บันใดสู่ " ท้องฟ้า " . . .

คือว่าผมได้บังเอิญ ได้ยิน(อ่าน) บทสนทนาแปลกๆ ในขณะที่กำลังเล่นเกมออนไลน์เกมหนึ่ง

 บทสนทนานั้นเนื้อความว่า

นักดาบนะจ๊ะ (นามสมมุติ)  : ตะเองชื่อรัยเหยอคัฟ

นักเวทย์สุดสวย (นามสมมุติ) :  เราชื่อแนนคร่ะ

นักดาบนะจ๊ะ : เหรอคัฟ แนนเวลรัยแระอะ

นักเวทย์สุดสวย : เวล 15 งะ แร้วตะเองงะ

 นักดาบนะจ๊ะ : ป๋มเวล 17 ละงัฟ ปัยเวลกันแมะงับ 

 ... บลาๆ ๆ

..แคลโรรี่ บลาๆ

เท่าที่จับใจความได้ รู้สึกจะประมาณนี้ ทนอ่านต่อไม่ไหวแล้ว

รู้สึกว่าตัวเองเริ่มหน้ามืด เมาความน่ารักของทั้งคู่ รู้สึกวิงเวียนคล้ายจะเป็นลม จึง log out  ออกจากเกมมาเพื่อตั้งสติ

. . . เห้ย ... อะไรวะเนี่ย  เดี๋ยวนี้มันวิบัิติหนักขนาดนี้แล้วเรอะ ...

 จะว่าไป ไอ้เรื่องการใช้ภาษาแปลกๆเนี่ยผมก็เห็นมาเยอะแล้วนะ แต่ผมก็ยังทำใจให้มันชินไม่ได้ซักที 

ไอ้เรื่องภาษาวิบัติเนี่ย  รู้สึกมันเริ่มพัฒนาการเป็นค่านิยมของโลกไซเบอร์ไปซะแล้ว 

 ไม่ว่าจะเป็นในเว็บบอร์ด บล๊อก hi5 หรือ MSN หรือแทบทุกอย่างเลยก็ว่าได้มั้ง 

 ไม่ว่าจะทำอะไร มันก็ตามมาหลอกหลอนผมในทุกๆที่

ผมสารภาพครับ เมื่อก่อน สมัยเห่อคอมฯ ยุคสมัยที่ นั่งใช้นิ้วบรรจงจิ้มคีย์บอร์ด  ผมก็ใช้ครับ

ยอมรับว่ามันพิมพ์ง่ายจริงๆ   เปลี่ยนคำยาวๆ จิ้มยากๆ ให้เหลือเพียงการจิ้มไม่กี่ครั้ง

แล้วผมก็ใช้มัน มานานมากๆ นานขนาดที่ว่าหลับตาพิมพ์คล่องแล้วก็ยังใช้อยู่

 มีงานให้เขียนเรียงความส่งอาจารย์  ผมก็เขียนไหลลื่นปรื้ด ลื่นปรื้ดเลย

ด้วยความที่เีขียนไวกว่าชาวบ้าน ก็เลยมานั่งอ่านตรวจทาน 

 โห...แทบช๊อค  ตูเขียนอะไรลงไปวะเนี่ย !!! นั่งลบแก้กันมือหงิก หงิกแบบเดียวกับขับรถชนรถเมล์เลยครับ

แล้วพอจะเขียนแก้  ... เห้ย!! คำนี้มันเขียนให้ถูกยังไงแล้ววะ ...  ลืมจริงๆครับ  เชื่อแล้วว่าความเคยชินเป็นสิ่งน่ากลัว 

หลังจากเหตุการณ์นั้นมา ผมก็พยายามไม่ใช้ภาษาิวิบัตินี่อีกเลย 

ทุกวันนี้ผมก็ยังแอบกลัวอยู่ครับ กลัวว่าซักวันมันจะเกิดเหตุการณ์นี้กับคนหลายๆคน

แล้วยิ่งที ลูกเล่นมันยิ่งเยอะครับพี่น้องครับ  คำแปลกๆ ผุดขึ้นมาไม่หยุดไม่หย่อน วิธีเขียน(ให้ผิด)แบบแปลกๆ ก็เพิ่มขึ้นๆ ทุกวัน ผมเลยสงสัยว่า ทำไมหนอภาษาไทยเรามันถึงได้กลายพันธุ์ซะขนาดนี้ ผมว่ามันคงไม่ได้เป็นเพราะมันพิมพ์เร็วอย่างเดียวแล้วแหละ มันต้องมีอะไรที่มากกว่านั้น

 ว่าแล้วผมก็เลยสุ่มถามเหยื่อใน list  msn 

อีเนี๊ยว : อ่า.น้องพรหล้า (นามสมมุิติ) พี่ถามอะไรหน่อยสิ

น้องพรหล้า : ว่างัยงะ

อีเนี๊ยว : เอ่อ... พี่ถามอะไรน้อง น้องอย่าเพิ่งกัดพี่นะคะ

น้องพรหล้า : มีไรหรอ ว่ามาจิ

อีเนี๊ยว :พี่อยากรูอะครับ ว่าทำไมเดี๋ยวนี้เค้านิยมใช้ภาษาวิบัติกันจัง

น้องพรหล้า :พาสาวิบัด คืออะรายอะ

อีเนี๊ยว : คือไอ้ที่น้องกำลังทำอยู่เนี่ยแหละ

น้องพรหล้า : ยังไงอะพี่ นู๋ทำรายอะ

อีเนี๊ยว : [ในใจ](ก็ไอ้ที่เอ็งพิมพ์เหมือนไม่ใช่ภาษาคนนี่แหละโว่ย)  เอ่อ...ก็ไอ้ภาษาแปลกๆ ที่น้องชอบพิมพ์อยู่เนี่ย

น้องพรหล้า : แปลกงัยอะ นู๋ก็พิมทำมะดาเนี่ย

อีเนี๊ยว : เอ่อ... นี่ถือว่าธรรมดาแล้วเหรอ

น้องพรหล้า : ใช่จิ เ้ค้าก็พิมพ์แบบนี้กันหมดแหละ

อีเนี๊ยว :อ่าว งั้นพี่พิมพ์ถูกพี่ก็เป็นคนแปลกๆนะสิ

น้องพรหล้า : ก็ใช่จิ

อีเนี๊ยว : อ่าว ซะงั้น   แล้วพิมพ์ถูกๆได้หรือปล่าวเนี่ย

น้องพรหล้า : ได้ดิพี่ นู๋ไม่ได้โง่ขนาดนั้นซะหน่อย

อีเนี๊ยว : อ่าว แล้วทำไมไม่พิมพ์ให้ถูกหละ

น้องพรหล้า : ก้อ ไม่รุดิ มันชินแล้วอะ

น้องพรหล้า : แบบว่ามันพิมง่ายดี  แล้วก็น่ารักดีด้วย

อีเนี๊ยว : น่ารัก... พิมพ์แบบนี้มันดูน่ารักเรอะ !!!

น้องพรหล้า :  ช่าย มันดู โนเนะดี

อีเนี๊ยว : เหรอ แต่พี่ว่าไม่นะ

น้องพรหล้า : คนอื่นๆเค้าก็ใช้กันทั้งนั้นแหละ ไม่เห็นเป็นไรเลย

อีเนี๊ยว : คนอื่นเค้าใช้ เราก็เลยใช้ตาม ? 

น้องพรหล้า : อื้ม ขี้เกียดพิมยาวๆ

 อีเนี๊ยว : พี่บอกตรงๆนะ พี่ไม่ค่อยชอบเลย

น้องพรหล้า : กำ ไมอะ

อีเนี๊ยว : ไม่รู้อะ พี่อ่านแล้วหงุดหงิดชอบกล

น้องพรหล้า :  แหม ไม่เห็นต้องเครียดเลย หนุกหนาน เรามาเล่นเอมเพื่อระบายความเครียดนา

 อีเนี๊ยว : อ่า... งั้นแค่นี้แหละครับ ขอบใจมาก

น้องพรหล้า : คร่า ^^

 ตกลงว่ามันน่ารักจริงๆเหรอวะ ...

ผมไม่เข้าใจ ว่าเราแกล้งโง่เนี่ย มันจะทำให้เราดูน่ารักขึ้นมาไ้ด้จริงๆเหรอ 

 ขอบ่น1 คืน  1 entry ก่อนที่ พรุ่งนี้จะไปงานแคปซูล แล้วเอารูปมาแปะ